Glimmen, 2-12-2016

Terwijl ik dit typ vraag ik me af of ik de strijd ga winnen met Schaakjan alias de schaakreporter om de strijd wie als eerst de laatste hand legt aan het wedstrijdverslag. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat hij deze vaak in de nachtelijke uren produceert, maar toen ik net keek zag ik nog niks gepubliceerd, dus hoop ik hem te snel af te zijn.

2016 zit er schaaktechnisch voor H&O1 al weer op. Een jaar waarin werd gedegradeerd vanuit de landelijk competitie naar de hoogste regionale competitie, de samenwerking tussen het Drentse Zuidlaren en het Groningse Haren werd geprolongeerd, het Boschhuis werd verruild voor het Grand Café en tot ons aller groot verdriet we verder moeten zonder Heinse van Houten die maandag 21 november op 56-jarige leeftijd overleed.

Op de dag nadat Wereldkampioen Magnus Carlsen zijn titel met succes verdedigde kregen we bezoek van een trouwe klant uit de promotieklasse: het Emmer schaakgenootschap. De afgelopen jaren hebben een aantal sterke spelers de club verlaten en aan de stand op de ranglijst te zien gaan ze een moeilijk jaar tegemoet. Zelf hebben we na een stroeve start tegen de Middelstumpers de weg naar boven ingeslagen en zijn we volgens een van de meegereisde Emmers veilig. De prognose, ik weet niet meer wie het zei, dat we door elke ronde een half bordpunt meer te halen zou resulteren in een 7,5-0,5 overwinning in de slotronde op titelfavoriet Hoogeveen kan na gisteren helaas de prullenbak in. Desalniettemin koesteren we de minimale overwinning die niet zonder slag of stoot tot stand kwam.

De dag van de teamleider ging als volgt: 's Middags om 15:00 werd ik wakker. Proeflokaal Hooghoudt (voorheen Atlantis) was de avond tevoren gevuld met uitzinnig feestende schakers in verband met de wk-match. Aangezien mijn vriendin dit café sedert september bestiert probeer ik zo nu en dan ook mijn steentje bij te dragen om denksportliefhebbers daar onderdak te bieden. Gevolg 5:00 thuis. Tel daar het lustrumfeest van SISSA bovenop van afgelopen zaterdag en je gaat voelen dat je geen 18 meer bent. Op weg naar mijn wiskundepupil (15:30) kreeg ik bericht van Andreas hoe het zat met het vervoer die avond. Vervoer, dacht ik, het is toch een thuiswedstrijd? De schrijver van dit wedstrijdverslag had er geen rekening mee gehouden dat voor een aantal van ons de provinciegrens overgestoken diende te worden. Gelukkig was reddende engel Harry zo vriendelijk extra kilometers te maken en werden Paolo, Andreas en Tomas (PAT) keurig naar Zuidlaren geëscorteerd. Eenmaal aangekomen in het Grand Café zag ik allemaal hongerige wolven in de startblokken om de arena te betreden. Helaas kon ik de eerste twee bordspelers niet tot dit gezelschap rekenen. Mijn provider is helaas niet kapot van Zuidlaren wat telefooncontact bemoeilijkte en de stressfactor vergrootte. Dit alles deed me niet terugverlangen naar mijn tijd bij SISSA waar ik als teamlijder wel eens de haren uit mijn kop trok als iemand (ik noem geen namen) zich weer eens versliep voor een wedstrijd die om 20:00 diende aan te vangen. Bart Romijn had zijn hesje al uitgedaan en begon aan zijn warming up maar kon weer gaan zitten toen Johan Klinkhammer om 19:55 het strijdtoneel betrad. Mijn vriendelijke tegenstander sprak de bevrijdende woorden: zin in koffie? en toen kon eindelijk beginnen waarvoor ik gekomen was namelijk: schaken.

De wedstrijd leek soepel te verlopen. Onze topscorer Andreas, om deze reden beloond met een extra witkleur, stelde niet teleur en had binnen no time een toren buit gemaakt. De loper werd weliswaar ingesloten. Maar een kwaliteit is ook niet mals en de winst is nooit in gevaar geweest, Chapeau! Kopman Martien kreeg Pc3 voor de kiezen en dirigeerde de stelling naar Caro-Kann-achtige wateren. Hierin staat hij wel zijn watermannetje en voor de Marcel werd het dan ook een tranendal. Johans stelling kwam me bekend voor. Een teken dat het, ook al was movember net achter ons, wel snor zat. Naderhand maakte tegenstander Douwe hem dan ook een mooi compliment. Paolo en Jan leek lang gelijk op te gaan. Er leek niet zoveel aan de hand tot dat de ongelukkige barman een glas bier over Jan heen deed komen. Jan moest een jasje uittrekken maar sleepte wel de vis op het droge. In Harry's stelling gingen vroeg de dames van het bord. Dit werd gecompenseerd doordat beide partijen hun resterende materiaal op de damevleugel posteerden. Wat me verder opviel bij dit bord was de bidon die de zwartspeler had meegebracht. Er zat in elk geval geen toverdrank in want het punt ging naar de overkant. Op bord 6 maakte Loek op 10-jarige leeftijd niet onverdienstelijk zijn debuut in onze hoofdmacht. De naam heeft hij al mee en zijn spel is ook niet onverdienstelijk. Afgelopen zaterdag bond hij teamgenoot Andreas nog aan de zegekar in de Jannesbokaal (wat helaas niet meer zo heet). Bastiaan vergat de spaanse loper te verorberen. Later werd met d5 thematisch het centrum dichtgeschoven en even later pleegde zwart harakiri met f5 waardoor het beest op c2 weer tot leven werd gewekt en dankbaar op a8 belandde met als buit een volle toren. Hulde, ik voorspel je een grote toekomst, maar ik zou nog wel even met Sipke die opening bespreken! Ondertussen had Tomas na een niet geheel vlekkelijke opening een prima stelling opgebouwd en leek er geen fluitje aan de lucht. Pakjesavond was echter vroeg dit jaar voor Theo die pardoes een volle toren cadeau kreeg. Een domper, zowaar stond er 0-1 op het scorebord. Zelf had ik in een gesloten spanjaard bespaard op b5 en een sluipmoordenaar geposteerd op a7 en te maken met Ton, met wie ik nog een spreekwoordelijke appel te schillen had nadat ik vorig seizoen kansloos op een nul werd getrakteerd. Het middenspel wat ontstond was tweesnijdend; Wit meer ruimte en het centrum, zwart het loperpaar en een pion op f4 dus kansen op koningsaanval.

Alles overziend voorspelde ik een 5-3 overwinning voor de onzen conform de eerdergenoemde voorspelling. Toen het remise-aanbod van Ton mij bereikte stond kon niemand van de omstanders mij verzekeren dat dit genoeg zou zijn voor winst. Na een zinderend middenspel had ik een gezonde boer buit gemaakt dus een ramp was het niet om nog even door te spelen. Zoals wel vaker wanneer een aanval is afgeslagen treed de ontspanning toe en neemt de scherpte af. De pion die ik voorstond werd heroverd middels een simpele paardvork. Inmiddels was remise wel genoeg voor winst dus werd dit keurig aangeboden en uiteraard geweigerd. Het resterende eindspel bood kansen op meer maar de tijdsdruk zat er als vanouds goed op. Remise werd nog twee keer aangeboden en tweemaal geweigerd. Het publiek zal wel geschrokken zijn van mijn weigering, ik zou immers het winnende halfje moeten verzorgen. Ik zag echter een geforceerde zetherhaling en dat leek me meer in stijl met het voorafgaande. Tevens leverde dit me tijdswinst op die ik kon gebruiken voor het uitrekenen van een laatste winstpoging. Ik heb genoten van een enerverende partij en de drankjes in de nazit met Nico en Alexey deden zich ook smaken. Op 16 januari wacht de volgende tegenstander. Laten we stunten tegen Staunton die vanavond nog op bezoek gaan in Coevorden.

Maarten

 

Zie de foto-pagina voor een serie foto's gemaakt door Stefan Oosting.